30 dagen Opruimen

Voor tijdschrift Genoeg schrijf ik de rubriek ‘De Uitdaging’. Dertig dagen probeer ik een goed voornemen vol te houden. Dit is de eerste aflevering.

Dag 0
Ik kan natuurlijk lukraak elke dag iets opruimen totdat alle troep uit huis is, maar dat vind ik niks. Ik wil Een Systeem. In een blog lees ik over ‘een kastje per dag’. Iemand beschrijft hoe ze zo in een jaar het hele huis heeft opgeruimd. Dat lijkt me wel wat, al moeten drie maanden voor ons huis genoeg zijn. Hoeveel troep kunnen we nou hebben? We kopen alleen wat we echt nodig hebben.

Dag 1
Ik begin met een keukenla. Veel rommel verwacht ik niet, maar ik vind: losse satéprikkers, pennen die het niet meer doen en gebroken verjaardagstaartkaarsjes. De prikkers stop ik in het bakje, de pennen en kaarsjes gaan weg en ik leg alles netjes terug. De kop is eraf.
“30 dagen Opruimen” verder lezen

Rustig ademhalen

Mopperen is een Nederlandse hobby en de plaats waar deze hobby het fanatiekst wordt beoefend, is Utrecht. In Amsterdam word je begroet met een grap, in Rotterdam hebben ze geen tijd om te groeten omdat ze aan het werk zijn en in Utrecht word je begroet met gemopper. Denk Rijk de Gooijer erbij en je hebt het beeld. Ik ben Nederlander én woon in Utrecht, dus mijn hobby was het ook. Een heel fijne zelfs. Want, redeneerde ik, gratis en ook nog goed tegen de stress.

Je hoeft je maar een beetje in spiritualiteit en zingeving te verdiepen om te weten dat ik ernaast zat. Negativiteit is fout, zeggen mensen die het kunnen weten. Wie werkelijk zinvol en plezierig wil leven, leeft oordeelsvrij in het moment, laat alles wat er is bestaan en let op zijn ademhaling. “Rustig ademhalen” verder lezen

Rode knop

Pesten is hot. Er zijn televisieprogramma’s over, je kunt er armbandjes van kopen en iedereen roept er publiekelijk schande van. Aan de school de schone taak het op te lossen. Dat doet ze voortvarend. Kleuters moeten vanaf hun vierde rollenspelen doen en voortdurend voor de klas hun emoties uiten. Dat schijnt te helpen.

Dit jaar had de school van Jongste er nog iets extra’s voor ingevoerd. Een ‘pestmeldknop’. Wie gepest wordt, kan daarop drukken en vertellen dat hij wordt gepest en door wie. Met naam en toenaam. “Rode knop” verder lezen

Goed doen

Als je sommige filosofen moet geloven – en waarom zouden we dat niet doen – is er niets mooiers dan het helpen van je medemens. Altruïsme geeft namelijk een Goed Gevoel. Zo goed, daar kunnen drugs en alcohol niet tegenop. En het is nog gratis ook.

Nu bof ik, want ik heb twee kinderen, en als er één plaats is waar je veel kunt helpen, is het de basisschool. Continu zijn er ‘leesouders’, ‘knutselouders’ of ‘meefietsouders’ nodig. “Goed doen” verder lezen

Bloembak

In de stad waar ik woon, wonen veel mensen die vinden dat de wereld beter moet. Mensen met idealen dus. Nu heb ik die eigenlijk ook wel. Weg met oorlog, enge ziektes en armoede en bij mooi weer gratis ijs bijvoorbeeld.

Maar daar houdt het eigenlijk op. Ik ben te lui om echt iets voor mijn idealen te doen.

Heel anders is dat voor veel van mijn stadgenoten. Die koppelen hun idealen aan actie. Geen acties zoals in de jaren tachtig, toen iedereen massaal de straat opging. Nee, dat is uit de mode. Moderne acties spelen zich af in de buurt. Eerst een betere buurt, dan een betere wereld, zo zal de gedachtegang wel ongeveer zijn. “Bloembak” verder lezen

Vroeger

Af en toe lees ik wel eens een interview met een geleerd iemand. Een filosoof bijvoorbeeld. Die legt dan uit hoe de wereld in elkaar zit, hoe de mensen in elkaar zitten en vooral wat wij allemaal fout doen. En, zegt zo’n filosoof er vaak bij, als we dat nou allemaal niet meer fout zouden doen, dan zou het allemaal goed komen.

Daar komt het kort samengevat vaak op neer. Misschien denk ik er te makkelijk over, over wat zo iemand zegt. Dat komt dan omdat ik niet genoeg van filosofie weet – want ik vond dat altijd zo moeilijk te volgen en om eerlijk te zijn ben ik al afgehaakt toen ik ontdekte dat sommige filosofen expres bepaalde lidwoorden verkeerd gebruiken. “Vroeger” verder lezen

Paasgedachte

Eigenlijk heb ik het niet zo op goede doelen. Ik word er altijd wat kriegelig van. En ik krijg ook een beetje jeuk. Het lijkt allemaal zo simpel, als je die goede doelen moet geloven. Gewoon een beetje geld geven, dan gaan de goede doelen precies de juiste dingen doen en hoppa: alle wereldleed is ten einde. Iedereen een beter leven en altijd gelukkig.

Ik ben best voor een betere wereld. Heel erg zelfs. En ik gun iedereen, op de hele wereld, waar dan ook, een gelukkig leven. Ik geloof alleen niet dat het zo simpel te bereiken is. En ik denk dat goede doelen met al hun goede bedoelingen vaak meer kwaad dan goed doen. “Paasgedachte” verder lezen

Een goed gevoel

Sinds ik 6 euro heb uitgegeven aan de wederopbouw van Haïti valt me op dat iedereen roept dat ‘geven’ een goed gevoel geeft. Door te geven schijn je een deel van je hersenen te activeren dat ook actief is tijdens seks of zo. Je denkt dus dat je een genereuze daad verricht door geld te geven aan de arme mensen, maar in feite doe je aan zelfbevrediging. Ik hoorde het iemand zeggen in een praatprogramma, las het in de krant en hoorde het vlak daarna weer op de radio.

Als iedereen het zegt zal het wel waar zijn, want zo is dat met dingen die iedereen vindt. Die zijn altijd waar zonder dat hoeft te worden beargumenteerd waarom. Dat is het fijne van dingen die iedereen vindt. “Een goed gevoel” verder lezen

Goed bezig

Twee dagen geleden hoorde ik op school de volgende dialoog nadat een klasgenoot van J. met een euro in zijn hand naar de tafel van de juf rende.

‘Juf, juf, ik heb een euro voor Haïti!’

‘Stop maar in het Haïtispaarpotje, jongen. Goed van jou. Is het van je zakgeld?’

Daarna zei ze in mijn richting: ‘Wat zijn ze goed bezig hè? Gewoon prachtig om te zien.’

Ik stond al half met mijn gezicht van haar afgedraaid dus ik vond dat ik het best kon maken om nog wat verder door te draaien en te doen of ik die opmerking niet had gehoord. “Goed bezig” verder lezen

Roze riekt niet

Het lijkt erop dat mijn actiegroep Roze! een tegenstander krijgt. In Groot-Brittannië is Pinkstinks opgericht. Met als belangrijkste actiepunt: geef meisjes met kerstmis geen roze cadeaus. Want fuchsia ponies, barbies met glimmende zalmroze jurken en fornuisjes met lichtroze pannetjes zijn niet goed voor meisjes die zich nog moeten ontwikkelen. Dan gaan ze alleen maar zitten wachten tot er een rijke, knappe, vriendelijke prins voorbij komt die hen gelukkig zal maken.

Fantastisch natuurlijk, zo’n actiegroep. Het is toch geweldig als mensen de wereld willen verbeteren en niet te beroerd zijn voor dat doel anderen voor te schrijven wat zij moeten doen of juist laten?

Stel je toch voor dat onze kinderen zomaar met speelgoed gaan spelen dat ze leuk vinden! Dan blijven ze hun hele leven dingen doen die ze graag willen doen en dan wordt het natuurlijk een ongeregeld zooitje. “Roze riekt niet” verder lezen