Gewonnen!

Het eerste wat me opviel was dat alle gesprekken in de supermarkt erover gingen. Op straat hoorde ik niets anders meer en ook op school gonsde het de hele dag, Jongste kwam opgewonden naar huis rennen. ‘De postcodeloterij is op ons gevallen!’

Ik was altijd tegen de Postcodeloterij. Die stomme televisieshows, die hysterische presentatoren, die schreeuwende Gaston. En dan dat Goededoelensausje eroverheen. Bah. “Gewonnen!” verder lezen

Vroeger

Af en toe lees ik wel eens een interview met een geleerd iemand. Een filosoof bijvoorbeeld. Die legt dan uit hoe de wereld in elkaar zit, hoe de mensen in elkaar zitten en vooral wat wij allemaal fout doen. En, zegt zo’n filosoof er vaak bij, als we dat nou allemaal niet meer fout zouden doen, dan zou het allemaal goed komen.

Daar komt het kort samengevat vaak op neer. Misschien denk ik er te makkelijk over, over wat zo iemand zegt. Dat komt dan omdat ik niet genoeg van filosofie weet – want ik vond dat altijd zo moeilijk te volgen en om eerlijk te zijn ben ik al afgehaakt toen ik ontdekte dat sommige filosofen expres bepaalde lidwoorden verkeerd gebruiken. “Vroeger” verder lezen

Paasgedachte

Eigenlijk heb ik het niet zo op goede doelen. Ik word er altijd wat kriegelig van. En ik krijg ook een beetje jeuk. Het lijkt allemaal zo simpel, als je die goede doelen moet geloven. Gewoon een beetje geld geven, dan gaan de goede doelen precies de juiste dingen doen en hoppa: alle wereldleed is ten einde. Iedereen een beter leven en altijd gelukkig.

Ik ben best voor een betere wereld. Heel erg zelfs. En ik gun iedereen, op de hele wereld, waar dan ook, een gelukkig leven. Ik geloof alleen niet dat het zo simpel te bereiken is. En ik denk dat goede doelen met al hun goede bedoelingen vaak meer kwaad dan goed doen. “Paasgedachte” verder lezen

Tijgeren

Als ik een klusje in huis moet doen, rommel ik meestal maar wat aan. Ik weet heus wel dat het beter is om houtwerk eerst grondig af te schuren en dan grondig schoon te maken en dan goed te gronden en dan nog een keer te schuren en dan pas te beginnen met lakken. Maar als ik mezelf eenmaal zover heb ik gekregen dat ik ga schilderen, dan vind ik één keer een beetje schuren en er dan met een lapje overheen vegen wel genoeg als voorwerk.

Zo deed ik het ook met opvoeden. Ik rommelde gewoon maar wat aan. Af en toe, niet te vaak, las ik wel eens iets over opvoeden in een tijdschrift of zo. Vaak moest ik dan hard lachen. En dan legde ik het weer weg. Ik deed gewoon wat goed voelde, en dat moest het dan maar zijn, vond ik. “Tijgeren” verder lezen

Een goed gevoel

Sinds ik 6 euro heb uitgegeven aan de wederopbouw van Haïti valt me op dat iedereen roept dat ‘geven’ een goed gevoel geeft. Door te geven schijn je een deel van je hersenen te activeren dat ook actief is tijdens seks of zo. Je denkt dus dat je een genereuze daad verricht door geld te geven aan de arme mensen, maar in feite doe je aan zelfbevrediging. Ik hoorde het iemand zeggen in een praatprogramma, las het in de krant en hoorde het vlak daarna weer op de radio.

Als iedereen het zegt zal het wel waar zijn, want zo is dat met dingen die iedereen vindt. Die zijn altijd waar zonder dat hoeft te worden beargumenteerd waarom. Dat is het fijne van dingen die iedereen vindt. “Een goed gevoel” verder lezen

Goed bezig

Twee dagen geleden hoorde ik op school de volgende dialoog nadat een klasgenoot van J. met een euro in zijn hand naar de tafel van de juf rende.

‘Juf, juf, ik heb een euro voor Haïti!’

‘Stop maar in het Haïtispaarpotje, jongen. Goed van jou. Is het van je zakgeld?’

Daarna zei ze in mijn richting: ‘Wat zijn ze goed bezig hè? Gewoon prachtig om te zien.’

Ik stond al half met mijn gezicht van haar afgedraaid dus ik vond dat ik het best kon maken om nog wat verder door te draaien en te doen of ik die opmerking niet had gehoord. “Goed bezig” verder lezen

Weerstation

Stiekem ben ik een weeramateur. Ik lees meerdere malen per dag de sites van knmi en meteoconsult. Sinds ik heb vernomen dat meteoconsult vaker goed voorspelt dan het knmi, lees ik die nóg vaker. En ik heb een eigen weerstation. Niet zo’n in elkaar knutseldoos van Piet Paulusma die wel eens in de speelgoedwinkel staat. Ik heb een echt weerstation, dat de temperatuur aangeeft en de luchtdruk.

En dan geeft-ie ook nog eens de precieze tijd aan. Dat is dan weer verbonden met Greenwich geloof ik. ’s Ochtends erg handig, want dan kan ik mijn kroost aanmanen tot spoed als we weer eens te laat dreigen te komen op school. Kijk eens, zeg ik dan, het is al bijna half negen op het weerstation! Volgens de atoomtijd dus! “Weerstation” verder lezen

Spannend

Nu O. in de bovenbouw van de basisschool zit, is het tijd voor het serieuzere werk. Niet meer herfstbomen plakken van oude melkpakken, maar Engels, topografie van Europa, aardrijkskunde over vreemde landen en geschiedenisles die over vroeger gaat, over dingen die Echt Gebeurd zijn.

Laatst kwam O. thuis met enthousiaste verhalen over de geschiedenisles. Juf had verteld over Anne Frank en haar dagboek.

‘Spannend,’ vond O.

‘Nou ja, spannend,’ wierp ik tegen. Was de term spannend hier wel toepasselijk? “Spannend” verder lezen