Win-winsituatie

Jaren terug las ik een interview met een professioneel prijswinnares. Niet dat ze zo goed was in sport of andere hobby’s waarvoor je aan wedstrijden moet doen. Nee, ze deed mee aan iedere prijsvraag die ze tegenkwam. En ze won heel vaak. Bij het artikel stond een foto van haar tussen ‘enkele’ van de gewonnen prijzen. Boeken, kledingstukken, keukenapparatuur, cd’s, dvd’s, bloemen en planten, diverse etenswaren en lingerie: je kon het zo gek niet verzinnen of ze had het wel een keer gewonnen.

Nu ben ik niet vies van een gokje, dus ik raakte enorm geïnspireerd door dat artikel. Ik nam mij voor voortaan ook aan elke prijsvraag mee te doen die ik tegen kwam. Een paar weken hield ik het vol. Welke kleuren heeft de Nederlandse vlag? Geef een ander woord voor oogstmaand. Welk vervoersmiddel speelt een rol in de film Titanic? Ik vulde bonnetjes in, mailde antwoorden of stuurde sms-en.

En ik maakte slagzinnen bij het leven. Want, zo zei die professionele winnares in dat artikel, met slagzinnen win je het meest. Dus daar ging ik:
Roze koeken eet ik graag, want ik vul zo graag mijn maag.
Maal ik Douwe Egberts bonen dan wil mijn man mij wel belonen.
Ik winkel graag bij Super de Boer want ik ben een grote hoer.

Het resultaat viel toch vies tegen. Ik won één keer een boek over de tuin. Jammer genoeg was mijn kortstondige liefde voor het tuinieren toen alweer over. En één keer won ik een schort voor in de keuken. Dat heb ik een paar keer gebruikt maar meestal vergeet ik het en dan veeg ik mijn vieze handen maar weer gewoon aan mijn broek af. Of aan de theedoek.

Zo langzamerhand raakten de prijsvragen op de achtergrond. Ik won toch nooit iets. Maar sinds kort zit ik er weer helemaal in. Dat komt omdat ik tegenwoordig luister naar radio 6. Tussen 12 en 2 ’s middags draaien ze daar elke dag een tv-tune. Als je raadt welke dat is, krijg je een cd-pakket. Eerst luisterde ik met een half oor, er moest tenslotte ook nog worden gewerkt. Maar op een dag herkende ik die tv-tune gewoon! Netwerk, ik wist het zeker.

Opgewonden stuurde ik een mailtje. ‘Dat is de tune van Netwerk die jullie draaien’, schreef ik. Dat ik het programma nooit bekeek, meldde ik er maar niet bij. Leek me niet handig. Vol spanning wachtte ik tot mijn naam bekend zou worden gemaakt op de radio. Bijna een heel uur moest ik wachten, toen lazen ze het voor. De prijs ging naar iemand die een uitgebreide mail had gestuurd en die daarin Netwerk ‘één van de beste programma’s van de Nederlandse televisie’ had genoemd. Tja. Daar stak mijn mail mager bij af natuurlijk.

Een paar dagen draaiden ze de tune van De Fabeltjeskrant. Kon niet missen. Mijn eerdere ervaring in het achterhoofd schreef ik nu een verhaaltje in mijn mail. Jeugdsentiment, meneer Den Uil, mijn lolligheid kende geen grenzen.
Weer ging de prijs naar iemand anders. Iemand die nog lolliger was dan ik.

Ik geef het maar weer op. Schrale troost: ik ben wel heel gelukkig in de liefde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *