Tijgeren

Als ik een klusje in huis moet doen, rommel ik meestal maar wat aan. Ik weet heus wel dat het beter is om houtwerk eerst grondig af te schuren en dan grondig schoon te maken en dan goed te gronden en dan nog een keer te schuren en dan pas te beginnen met lakken. Maar als ik mezelf eenmaal zover heb ik gekregen dat ik ga schilderen, dan vind ik één keer een beetje schuren en er dan met een lapje overheen vegen wel genoeg als voorwerk.

Zo deed ik het ook met opvoeden. Ik rommelde gewoon maar wat aan. Af en toe, niet te vaak, las ik wel eens iets over opvoeden in een tijdschrift of zo. Vaak moest ik dan hard lachen. En dan legde ik het weer weg. Ik deed gewoon wat goed voelde, en dat moest het dan maar zijn, vond ik.

Nu O. en J. groter worden, begin ik opeens zenuwachtig te worden. Ze worden groot, zelfstandig, onafhankelijk. Ik had altijd gedacht dat het dan nog makkelijker werd, het opvoeden. Maar het lijkt wel of het met de dag moeilijker wordt.

Bij alles wat ze moelijk vinden, bij alles waar ze tegenaan lopen, bij elk verdriet, bij elk probleem, bij elke hobbel denk ik: mijn schuld. Ik had ze beter moeten opvoeden. Nu is het te laat.

Het nieuwste in opvoedland is de Tijgermoeder. Dat is een moeder naar Chinees model. De Tijgermoeder heeft een grondige afkeer van de decadente westerse slappe aanpak van knuffelen en ‘als ze maar gelukkig zijn’. De Tijgermoeder voedt haar kinderen op tot winnaars. Tot maatschappelijke successen. Tot wereldheersers. Een tijgermoeder pusht, dwingt, straft en eist. En met resultaat. Haar kinderen spelen op internationale concertpodia en halen gouden medaille na gouden medaille.

Zie je wel, dacht ik toen ik een artikel over de Tijgermoeder uit had, ik heb er al die jaren naast gezeten. Ik heb maar wat gerommeld en nu heb ik rommelkinderen. Allemaal mijn schuld. Straks gaan ze het me nog verwijten ook.

Maar misschien was ik nog niet te laat. Kon ik het nog net op tijd met harde hand rechtbreien. O. besteedt haar vrije tijd bijvoorbeeld aan hockey, maar buitengewoon goed is ze zeker niet, net als de rest van haar team. Als ik haar daar nu eens van af dwong en tot viool pushte? Internationale podia lukken waarschijnlijk niet meer, maar het Concertgebouw moet toch kunnen. En als ik J. verbood om nog te dansen en in plaats daarvan achter de sommen zette? Misschien schopte ze het dan wel tot de Wiskunde-olympiade!

Heel moeilijk kon het eigenlijk niet zijn. In een artikel las ik welke regels Tijgermoeder hanteerde. Gymnastiek, dansen, toneel: verboden. Met andere kinderen spelen, naar feestjes gaan: verboden. Keihard werken, altijd de beste zijn, overal een tien voor halen: verplicht. Kinderen van de Tijgermoeder mogen alleen maar aan iets meedoen als ze een medaille kunnen winnen, zei het artikel. En die medaille moet goud zijn. Het was best overzichtelijk en als ik de Tijgermoeder moest geloven was het niet eens streng of zielig. Het was juist een bewijs van liefde voor je kinderen.

Ik liet de regels even tot me doordringen. Ik heb een alfa-opleiding, maar er is nog wel iets van wiskunde blijven hangen. En dat maakte dat ik begon te twijfelen aan de opvoedregels. Altijd de beste van de klas zijn, altijd 10-en halen, altijd gouden medailles halen. Ergens klopte iets niet, rekenkundig gezien. Of zijn er in China wedstrijden waarbij iedereen een gouden medaille krijgt? Klassen waarin iedereen de beste is? En hoe vol zijn die concertpodia eigenlijk?

Ik zette een kopje thee en dacht nog eens goed na. Goed beschouwd konden mijn kinderen, met hun rommelige opvoeding, ook een belangrijke maatschappelijke rol vervullen. Zij konden de minderen worden van de kinderen van Tijgermoeders. De zilveren medailles, of de bronzen, of nog beter: helemaal geen medaille. De achten, de zevens, de zessen en lager. Zo zie je maar, concludeerde ik gerustgesteld, dat iedereen in het universum zijn eigen nuttige plaats en taak heeft. En hoewel ik deze conclusie zelf heb bedacht, lijkt het wel een oosterse wijsheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *