Sport

Ik weet niet hoe het zo is gekomen maar ik heb opeens met vriendin R. een afspraak gemaakt om samen te gaan sporten. En dan niet van dat slappe gesport wat vrouwen van mijn leeftijd meestal doen. Naar de sportschool op een muziekje hupsen of aan gewichten trekken en dan na drie keer niet meer gaan. Baantjes trekken in het zwembad of in een sukkeldrafje vijf kilometer hardlopen terwijl ze de laatste stand van zaken door spreken, nee, echte sport. In zo’n zaal die stinkt naar gymschoenen, plastic ballen en het angstzweet van de gymlessen die er eerder die dag zijn gegeven.

Het zal de leeftijd zijn denk ik. Ik bedoel, dat ik opeens dat maffe besluit heb genomen om te gaan sporten. Een milde midlifecrisis wellicht. Geen motorlessen maar badminton.

Toen we besloten om samen te gaan sporten, waren we heel dapper en overtuigd.

‘Zaalsport is leuk!’

‘Dit houden we beter vol dan de sportschool.’

‘Zo leren we nog eens nieuwe mensen kennen.’

‘Misschien zijn we er zelfs nog goed in ook!’

‘Wat maakt het uit dat iedereen daar jonger en beter en dunner is dan wij. Het gaat ons alleen om het keihard tegen die shuttle aan rammen. Gewoon, lekker een beetje slaan met dat racket. Net als op de camping.’

Maar nu is vanavond opeens het uur van de waarheid aangebroken. Twee weken geleden regende het te hard, vorige week had R. per ongeluk een afspraak gemaakt op de sportavond (tja, het zit nog niet helemaal in ons systeem), maar nu gaan we toch echt.

Gisteravond was ik nog positief. Opgewekt zei ik tegen De Man dat hij op tijd thuis moest zijn, omdat ik moest gaan Sporten. Hmm, wat klonk dat heerlijk sportief en echt.

Maar nu is de dag aangebroken en ik vraag me opeens af wat ik aan moet trekken. Ik heb een driekwart hardloopbroek, maar die is redelijk strak en nu schiet door me heen dat ik vast voor gek loop daar, met die rare broek. En nog zoiets: moet ik die broek daar in de kleedkamer aantrekken? Sinds ik van school af ben, ben ik niet meer in kleedkamers geweest. Zo’n kleedkamer, die stinkt nog erger naar angstzweet dan de gymzaal zelf. Omdat er nog angstzweet bijkomt van het gepest dat er plaats vindt. Want het is niet voor niets dat ik nooit meer in kleedkamers ben geweest.

Nu heb ik besloten thuis mijn sportkleren aan te trekken, een driekwart broek en een bijpassend shirt. En daarover heen trek ik een joggingbroek en een vest. Dan ben ik tenminste snel weg uit die kleedkamer.

Hoe kan het dat ik opeens ben vergeten dat ik gymnastiek vroeger haatte? Dat ik een uur van tevoren al buikpijn had? Dat ik helaas helaas één keer in de twee weken ongesteld was zodat ik niet kón gymmen? Dat ik de andere helft van de weken hoofdpijn / spierpijn / verkoudheid / onbegrepen pijn had om mijn aanwezigheid nog wat meer te drukken?

Maar nu bedenk ik opeens dat ik eigenlijk helemaal niet kán badmintonnen! Help! Waar ben ik aan begonnen?

Wordt vervolgd

Eén antwoord op “Sport”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *