Spannend

Nu O. in de bovenbouw van de basisschool zit, is het tijd voor het serieuzere werk. Niet meer herfstbomen plakken van oude melkpakken, maar Engels, topografie van Europa, aardrijkskunde over vreemde landen en geschiedenisles die over vroeger gaat, over dingen die Echt Gebeurd zijn.

Laatst kwam O. thuis met enthousiaste verhalen over de geschiedenisles. Juf had verteld over Anne Frank en haar dagboek.

‘Spannend,’ vond O.

‘Nou ja, spannend,’ wierp ik tegen. Was de term spannend hier wel toepasselijk?
‘En nu moeten we zelf ook een dagboek schrijven,’ ging O. verder.

‘Waarover?’ wilde ik weten.

‘We moeten net doen of we zelf in de oorlog leven.’

‘Hmm,’ merkte ik op. ‘En waarover schrijf je dan zo’n verhaal?’

‘Nou, de juf zei dat je bijvoorbeeld kon doen alsof je ondergedoken zat en dat je dan werd ontdekt door de Duitsers. Want dan is het pas echt spannend.’

‘Nou ja, spannend,’ begon ik weer. ‘Het is wel een beetje, hoe zal ik het zeggen, akelig.’

‘Akelig, waarom? Ik wou dat ik de oorlog had meegemaakt, dan gebeurde er nog eens wat!’

In mijn tijd was de Tweede Wereldoorlog nog het Absolute Kwaad. Dat wat Nooit Meer mocht gebeuren. Waar Lessen uit moesten worden getrokken. Het ultieme argument om nooit zomaar je persoonsgegevens door een instantie te laten opslaan, bang te zijn voor kleine splinterpartijen en nooit iets negatiefs te zeggen over een buitenlander.

Gelukkig is er voortschrijdend inzicht waardoor onze perspectieven steeds verschuiven. De Tweede Wereldoorlog blijkt ook een probaat middel te zijn tegen de verveling!

Eén antwoord op “Spannend”

  1. Ha! Nu zou je willen dat je nog Links was he? Want reken maar dat Wij Linksen onze kinderen dagelijks de Algehele Naarheid van alle oorlog (en ruzie, for that matter) inpeperen. Nee, met Eerlijke LInkse Kindertjes was je dit niet zo snel gebeurd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *