Schoolpleinmaffia

In een damesblad las ik een brief over schoolpleinmaffia. Ik was die term al eens eerder tegengekomen, in een discussie op een internetforum. Het zal wel op Ouders Online zijn geweest denk ik, zo’n site waar hoogopgeleide moeders klagen over wat andere vrouwen allemaal fout doen.

Schoolpleinmaffia, de term is uiteraard niet positief bedoeld, bestaat uit moeders die op het schoolplein hangen. Dat doen zij ’s ochtends om half 9, nadat ze hun kinderen naar school hebben gebracht en als de bel allang is gegaan. En ’s middags, als ze hun kinderen weer op komen halen, om 3 uur. Maar vaak staan ze er, volgens hun critici, al om half 3. Om hun maffiose praktijken te kunnen uitoefenen.

Een belangrijk kenmerk van de schoolpleinmaffia is dat leden van deze groep expres alleen maar met elkaar praten. Niet-leden krijgen hooguit een vijandige blik die zegt: denk maar niet dat je ooit lid mag worden! En verder houdt de schoolpleinmaffia zich bezig met onfrisse zaken als roddelen, konkelen, stoken, manipuleren en het allerergste: bepalen welke moeders het schoolreisje mogen begeleiden.

Er zijn ook tegenstanders van de schoolpleinmaffia. Die schrijven boze brieven naar damesbladen en klagen op internetfora. Zo las ik dat de leden van de schoolpleinmaffia zo gewiekst zijn in hun immorele gedrag omdat zij vroeger, toen ze zelf nog op school zaten, bij de populaire kinderen hoorden. Ze waren Queen Bees.

Ik ben nooit populair geweest. En mijn vriendinnen ook niet. Wij bungelden ergens onderaan de sociale ladder.  Net boven de sukkels, maar ver onder de Queen Bees.

Tot ik over de schoolpleinmaffia las, leefde ik in de naïeve veronderstelling dat dit hele gedoe van populair zijn en erbij horen was afgelopen na de middelbare school. Ik had er werkelijk geen idee van dat er onder moeders op het schoolplein ook een dergelijke hiërarchie bestaat. Is dat ook zo op het schoolplein waar ik dag in dag uit sta? vroeg ik me af. Wie zou er dan bij horen? En wat is mijn positie? Ik sta ook wel eens met anderen te kletsen. ’s Ochtends als de bel is gegaan, maar ook ’s middags, voordat de school uit is. Zou ik lid zijn van de schoolpleinmaffia, zonder dat ik het wist?

Ik dacht nog eens na over het geklaag van moeders over de schoolpleinmaffia. Het was toch wel vreemd, constateerde ik. Het past niet bij vrouwen die de 30 al ruim zijn gepasseerd. Het hoort bij meisjes van 16, midden in de puberteit, onzeker over wie ze zijn en wat ze nou moeten in de wereld.

Maar nog vreemder is natuurlijk die laatste klacht. Dat sommige moeders niet mee mogen op schoolreisje door toedoen van de schoolpleinmaffia. En dat ze nog erg vinden ook.

Nou ja, dacht ik, toen ik het damesblad weg legde. Eén ding was zeker. Ik ben geen lid van de schoolpleinmaffia. Als er iets is wat ik probeer te ontlopen is het wel meegaan op schoolreisje. Het schoolreisje! Nog erger dan tien kinderfeestjes achter elkaar! Niets minder dan het voorportaal van de hel!

Het was tien voor 3. Ik moest maar eens naar school gaan, vond ik. Misschien was B. er ook al. Of P. Of K. Konden we nog even gezellig bijpraten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *