Opgepropte worst

Laatst was ik in de stad om kleding te kopen. Eigenlijk doe ik dat niet zo vaak, want als vrek geef ik niet graag geld uit aan kleding en bovendien heb ik een hekel aan passen. Dat gedoe in zo’n smal kleedhokje waarin je al nauwelijks je schoenen uitkrijgt. Dan loop ik nog liever een tijdje langer in mijn afgesleten spijkerbroek rond.

Maar nu moest het er maar eens van komen, had ik besloten. Mijn spijkerbroek was al een half jaar aan de onderkant gerafeld, maar nu begon het ook aan de bovenkant. Tijd voor iets nieuws. Misschien, dacht ik, moet ik eens heel gek doen. Een skinny jeans proberen.

De skinny jeans is al jaren in de mode maar ik had er nog nooit één aan gehad. Zelfs niet om te passen. Ik heb namelijk een natuurlijke weerstand tegen de skinny jeans.

Het begon langzaam, sluipenderwijs, bij de opmars van de legging. Niet die van een paar jaar geleden, toen de legging opeens de panty of de maillot moest vervangen. Nee, die van jaren eerder, toen we de legging nog moesten dragen met een trui erover en daar weer een brede riem op. Waardoor je eruit zag als een kleuter die was gaan plassen. En toen vergat haar rok weer aan te trekken. Alsof je in een t-shirt met alleen een maillot eronder liep.

Zo is het begonnen, mijn afkeer. Bij alle kleding die na de legging in de mode kwam, begon ik me eerst af te vragen hoe het me zou staan. Of ik er niet uit zou zien als kleuter. Of als een puber. Of als een mevrouw op leeftijd die op een puber wil lijken.

Maar, hoe gaat dat, je wordt ouder en met schrik stel je op een dag vast dat je uiterlijk er alleen nog maar op achteruit zal gaan de komende tijd en dat het nu misschien tijd is om nog je kansen te grijpen, nu het nog kan. Nu je er nog een beetje appetijtelijk uitziet, haren nog niet grijs en niet al te veel rimpels.

En ook dacht ik opeens aan de tijd vóór de legging. Toen ik nog wel openstond voor nieuwe mode. Harembroeken, all stars in verschillende kleuren, spijkerjacks met 123 buttons erop die alle 123 pleitten voor een betere wereld, schoudervullingen waardoor het leek of je een hele pot anabole steroïden in één keer naar binnen had gewerkt, wijde blazers met dubbele rij knopen, bandplooibroeken met zeer wijde pijpen en de haren omhoog getoupeerd en gefixeerd met gel, zeep of nog beter bier. Ik droeg het allemaal met veel enthousiasme. Al heb ik nooit bier in mijn haar gesmeerd. Zeep wel.

Misschien, dacht ik, moet ik mijn post-leggingwet eens ter discussie stellen. Iets nieuw proberen. Openstaan voor nieuwe ervaringen. Terug naar mijn pre-legginginstelling.

Aarzelend stond ik die dag tussen de rekken. Voorzichtig pakte ik er twee strakke spijkerbroeken uit. In het pashokje ontdekte ik wat ik eigenlijk al die tijd al had geweten. Voor de skinny jeans geldt hetzelfde als voor de string en getoupeerd haar gefixeerd met bier. Je krijgt er een bepaald gevoel bij als je er alleen maar naar kijkt. Datzelfde gevoel krijg je dus ook als je het aantrekt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *