Kindervreugd

Aan de meeste kinderen heb ik geen hekel. Toegegeven, ik zie wel eens exemplaren rondlopen waarvan ik blij ben dat ze niet van mij zijn. Schele ogen, fiepharen, altijd snot aan de neuzen, te mager of met schelle rotstemmen die akelig klinken, vooral als ze schreeuwen. Maar zelfs die ongelukkige schepseltjes, die door Moeder Natuur met zoveel minder zijn bedeeld dan mijn schatjes, wil ik in mijn omgeving best tolereren. Ze kunnen zelfs nog een beker limonade en een snoepje van me krijgen.

Er is maar één soort kinderen waar moeite mee heb. Dat zijn verwende kinderen. Ik weet het, het is volkomen onredelijk en oneerlijk en die kinderen kunnen er ook niets aan doen want het komt door hun ouders, maar hoe hard ik ook mijn best doe, ik kan er niet tegen. Eerlijk gezegd: ik haat verwende kinderen.

Het zijn van die kinderen die met hun ouders in een duur restaurant uit eten gaan en dan niet op hun stoel blijven zitten en hun mond stijf dicht houden zoals het hoort, maar die rondjes gaan hollen tussen de tafels en langs andere gasten en ondertussen ook nog heel hard gillen. Het zijn van die kinderen die in de bibliotheek rondrennen en schreeuwen en boeken uit de kast trekken en ze op de grond laten vallen en ze gewoon laten liggen. Het zijn van die kinderen die bij een voorstelling SPECIAAL voor kinderen op de grond gaan liggen en met hun armen en benen maaiende bewegingen maken en door de muziek heen zingen zodat je niets meer kunt horen. En hun ouders doen niets of zeggen hooguit heel voorzichtig en heel zachtjes en vooral niet met stemverheffing: “zou je daar nu alsjeblieft mee op willen houden?”

Het zijn vooral van die kinderen die niets, maar dan ook werkelijk niets lusten, geen tomaten, geen komkommer, geen paprika, geen champignons, geen spinazie, geen prei, geen wortel, geen broccoli en geen bloemkool. Ze lusten ook geen appels, geen peren, geen druiven met pitjes, geen watermeloen, geen mango, geen aardbeien, geen melk, geen karnemelk, geen water, geen thee, geen wit brood, geen bruin brood, geen beschuit en al helemaal geen brood met pitjes, met pukkeltjes of met snippertjes.

Van die kinderen die je verwijtend aankijken, aan je gedekte eettafel en die met verontwaardigde stem zeggen: “mijn moeder koopt altijd speciaal goedemorgenkinderbrood met prinsessenvitaminen voor mij” en verwachten dat jij nu ook onmiddellijk naar de winkel rent omdat ze zonder dit noodzakelijke voedingsmiddel van honger om zullen komen. Gek genoeg zijn ze vaak ook een beetje aan de mollige kant, die verwende kinderen. Dus naar de winkel rennen, dat doe ik toch maar niet.

Voor alle duidelijkheid: ik heb het niet over peuters die niet beter weten en die nog moeten ontdekken wat er wel en niet mag en voor wie het natuurlijk is om zich volkomen egoïstisch en asociaal te gedragen. Het zijn kinderen die minstens acht jaar oud zijn. In grote delen van de wereld oud genoeg om 16 uur per dag in de mijnen te werken of tapijtjes te knopen of voetballen in elkaar te naaien waar hun verwende westerse leeftijdgenootjes zich lekker mee kunnen ontspannen na een vermoeiende schooldag. Ik bedoel maar.

Ik weet het, die kinderen kunnen er niets aan doen, het ligt aan hun ouders, die stellen geen grenzen, die zeggen nooit nee en die verbieden niets.

Maar toch, maar toch, maar toch. Elke keer als ik met zulke kinderen word geconfronteerd, jeuken mijn vingers. Ik moet mijn handen tegen mijn rug geduwd houden, mijn voetentegen de grond blijven drukken en rustig blijven adem halen. Zo graag zou ik op die kinderen afremmen, ze stevig bij hun mollige bovenarmpjes pakken met beide handen, stevig doordrukken zodat ik het bot voel en ze dan eens even flink door elkaar rammen, terwijl ik in hun gezicht schreeuw: ‘OPHOUDEN! NU! VERWEND ROTKIND!” De druppels spuug vliegen in hun gezicht en ik zie hun onderlipjes trillen want zoiets verschrikkelijks hebben ze nog nooit meegemaakt.

Verder ben ik best aardig hoor. Maar heb ik al eens verteld welke gevoelens van die kleine hondjes met een dekentje bij me losmaken?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *