Intellecuele lectuur

Ik ben heel beschaafd, hoog opgeleid en heb intellectuele interesses. Daar loop ik natuurlijk graag mee te koop. Ik wil namelijk dat iedereen mij interessant vindt. Dat ze zeggen: ‘Nou, die heeft een intelligente en doordachte kijk op de dingen! Je kunt wel zien dat ze veel weet en altijd op hoog niveau nadenkt.’

In werkelijkheid verdoe ik mijn tijd met het spelen van simpele games liefst in de categorie drie-op-een-rij, het kijken naar flutprogramma’s waarin huizen of gezichten worden verbouwd en het lezen van chicklit.

Dat laatste kan ik van harte aanbevelen, die chicklit. Echt, het hapt zoveel makkelijker weg dan literatuur. En het smaakt ook beter dan de chicklit van vroeger, de bouquetreeks.

De bouquetreeks, dat heb ik ooit wel eens geprobeerd. Maar hoe hard ik ook mijn deed, ik kwam er niet doorheen. Ik vond het taaie kost, misschien nog wel taaier dan Echte Literatuur. Het was zo saai en er gebeurde zo weinig en het kabbelde maar door. Totdat op pagina 100 een Groot Misverstand ontstond. Waarna de hoofdpersonen ongelukkig en getormenteerd verder leefden. Om dan vijf pagina’s voor het einde als bij toverslag in te zien dat ze zich beiden Enorm hadden Vergist dan wel Enorm waren Belazerd door een Jaloerse Slechterik. En elkaar dan voor eeuwig in de armen vielen waarbij ze een warme gloed door hun lichaam voelden trekken.

Nee, dan chicklit. Dat is tenminste grappig bij tijd en wijle. Vermakelijk zelfs. Soms ook psychologisch. En het loopt lang niet altijd goed af. Dat is dan weer een beetje afhankelijk van de uitgever die de chicklit uitgeeft. Hoe literairder de pretenties van de uitgever, hoe groter de kans dat het boek niet goed afloopt. Ik roep hierbij een les van Koot en Bie in herinnering die ik ooit op de Bescheurkalender las. ‘Literatuurles. Jongens en meisjes, als een boek goed afloopt, is het lectuur. Als een boek slecht afloopt, is het literatuur.’ Zo is het maar net.

Laatst had ik een chicklit van een voor mij onbekende schrijfster meegenomen van de bibliotheek. De populairste van Canada, beloofde de omslag mij.

Ik moet zeggen, het was niet onaardig, al heb ik wel eens betere gelezen. (Zo kan ik iedere liefhebber van het genre chicklit Sophie Kinsella aanraden. Die zijn goed geschreven en grappig, een combinatie die helaas maar weinig voorkomt in de Echte Literatuur.)

Maar wat me vooral bevreemde was de expliciete seks in het boek. Al op bladzijde twintig was er sprake van een vochtige vrouw, een harde lul en neuken. Het leek wel porno af en toe. Gelukkig waren er in het boek ook de nodige Misverstanden dus het was niet constant neuken, maar het keerde wel geregeld terug.

Maar is dat nou een verbetering vergeleken met die gloed die door de hoofdpersonen heentrok in de bouquetreeks?

Ik weet het niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *