Hoge cultuur

Het vervelende van opvoeden is dat je zo vaak in het duister tast. Eerst dacht ik dat het goed was om los te laten. Dwang, dat kweekt maar neurotische kinderen met allerlei complexen. Maar laatst las ik weer ergens hoe belangrijk het is om te stimuleren. Desnoods een beetje pushen. Je denkt toch niet dat Mozart zo ver was gekomen als hij hele dagen op de bank had gehangen met zijn nintendo ds? Ik besloot daarom maar weer eens met J. naar theater te gaan. Geen moderne onzin deze keer, maar Romeo en Julia, een familievoorstelling voor kinderen vanaf 8 jaar.

‘We gaan naar Hoge Cultuur,’ legde ik J. uit.

J. keek me een beetje glazig aan.

‘Er is Hoge en Lage cultuur,’ doceerde ik. ‘Hoge Cultuur is,’ hier stopte ik even. Ik probeerde me te herinneren wat ik op school had geleerd. Waarom sommige boeken wel op de literatuurlijst mochten en andere niet. Wolkers en zo was geen probleem, want mijn leraren waren vrijdenkend. Seks mocht best. Ze deden zelf ook aan seks. Met leerlingen bijvoorbeeld, want ze waren toen nog hartstikke ruimdenkend. Lage Cultuur, dat mocht niet. Spannende boeken, thrillers, boeken met een voorspelbaar plot. Dat was plat. Ordinair.

‘Iets is Hoge Cultuur als mensen zeggen dat het goed is,’ ging ik verder. ‘En Lage Cultuur, dat is, tja, eh, bijvoorbeeld tekenfilms. Of soaps. En dit toneelstuk is van Shakespeare en die is al heel lang dood en iedereen vindt het nog steeds goed dus het is Hoge Cultuur.’

Ergens rammelde iets aan mijn betoog, vermoedde ik, maar wat, dat wist ik niet precies.

J. keek me nog glaziger aan en vroeg toen opgewekt: ‘Mag ik dan mijn kerstjurk aan?’

De voorstelling was prachtig. Schitterende muziek, mooi verteld, fantastisch uitgevoerd. Ik had geen woord te veel gezegd tegen J. Het was echt Hoge Cultuur.

Jammer alleen dat tijdens de voorstelling van alle kanten storende geluiden kwamen. Kinderen gingen staan, springen, gapen, schreeuwen en zetten stoelverhogers op hun hoofd. Ik bekeek ze eens goed. De meesten waren nog geen 6, schatte ik. Van sommigen vroeg ik me af of ze al naar school gingen.

Op het moment dat Julia voor de dood koos, barstte een meisje achter ons in hartstochtelijk snikken uit.

‘Dat was omdat ze het zo zielig vond,’ zei J., toen we in de trein naar huis zaten.

‘Volgens mij was het omdat haar moeder al tien keer had gezegd dat ze geen cola mocht,’ antwoordde ik.

We zwegen en ik dacht na over Romeo en Julia, dat het toch best een ingewikkeld plot had, de muziek die ik meende te herkennen uit een film maar ik wist niet meer welke en al die kinderen in de zaal die eerder ontroerd zouden raken door Bert en Ernie dan door Shakespeare, maar die toch naar een voorstelling voor 8 jaar en ouder moesten.

Wat was erger? Al die kinderen die naar Hoge Cultuur moesten, of ze het nou begrepen of niet? Of de Hoge Cultuur die niets hoefde te raken maar alleen werd bezocht omdat er zo nodig moest worden gestimuleerd?

We waren precies voor het donker thuis, J. ging met een zucht met de ds op de bank zitten, ik zette een cd van Chopin op en begon de aardappels te schillen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *