Hardlopen

Hardlopen is in. Ik loop al jaren hard. Ik deed het al voordat het in was. Nu ken ik heel veel mensen die hard lopen. Ik kom ze ook wel eens tegen, hardlopers. Ze hebben altijd mooiere hardloopkleren dan ik.

Dat komt, ik koop mijn hardloopkleren altijd bij de Lidl. Die heeft twee keer per jaar een aanbieding. In de lente hebben ze hardloopkleding voor de zomer. En in de herfst hebben ze hardloopkleren voor de winter. Als mijn kleding tussen die aanbiedingen door slijt, heb ik pech gehad. Dan loop ik er gewoon mee door en wacht ik tot er weer een aanbieding is.

Het kan me trouwens ook niet zoveel schelen, die hardloopkleren en hoe ze eruit zien. Laatst ontdekte ik dat ik een zwarte hardloopzomerbroek had en een donkerblauwe hardloopzomerjas. Dat past natuurlijk helemaal niet bij elkaar, dacht ik. En fluitend trok ik het aan en vertrok ik voor mijn rondje door het bos.

De meeste hardlopers die ik ken, hebben niet alleen mooiere kleren dan ik, ze zijn ook veel serieuzer. Niet in het leven, hoewel ze daar misschien ook serieuzer in zijn, want erg serieus kan ik het leven nog steeds niet nemen, maar in het hardlopen.

Ze laten zich schoenen aanmeten in gespecialiseerde dure winkels waar ze met blote voeten op glazen platen moeten staan en waar dan met speciaal licht op wordt geschenen. Ze lezen tijdschriften over hardlopen en volgen de nieuwste richtlijnen die daarin staan, voor trainen, stretchen en opbouwen. En ze doen mee aan wedstrijden waarin ze heel hard en heel snel rennen om hun PR’s te verbeteren.

Ik doe dat allemaal niet. Ik heb één keer schoenen gekocht in zo’n dure winkel en van die schoenen kreeg ik steeds  blaren. Nu zoek ik zelf mijn schoenen uit, bij zo’n prijsstunter, en ik neem gewoon een paar dat lekker zit. Schema’s en richtlijnen volg ik niet. Ik ren gewoon een stuk. Als ik moe ben, loop ik een stuk langzaam. Voel ik me minder moe, dan begin ik weer te rennen. En aan wedstrijden doe ik al helemaal niet mee.

Eerst voelde ik me een beetje een sukkelige hardloper. Een beetje half of zo. Ik had geen idee hoe snel ik liep, hoe hard en hoe ver. Ik liep gewoon mijn vaste rondje door het bos. En dan keek ik, afhankelijk van het jaargetijde, naar de verkleurende bladeren die vielen, de opkomende sneeuwklokjes, de bosanemoontjes die daarna kwamen, het daslook, de bloeiende bramen en hoe de bomen weer groen werden, eerst lichtgroen en dan steeds donkerder tot ze weer gingen verkleuren om daarna te vallen.

Maar toen hoorde ik dat iemand zei dat hardlopen een vorm van meditatie kon zijn. Mits je het goed deed. Ja! dacht ik. Een meditatie. Dat is het wat ik doe. Want als ik hardloop, probeer ik niet zo snel mogelijk te zijn of mijzelf te overtreffen in snelheid. Ik denk vooral heel erg veel na. De meest diepe gedachten komen in mij op. Over mijzelf. Over het leven. Over de wereld.  Poëtisch zijn ze vaak, romantisch of juist heel scherp.  Zo liep ik vanochtend in het bos en hoorde ik vogels tekeer gaan. Ik herkende de koolmees, maar de andere kon ik niet thuisbrengen. Het wordt lente! dacht ik blij. De vogels fluiten weer omdat ze willen neuken.

Eén antwoord op “Hardlopen”

  1. Leuk blog om te lezen! Hardlopen is ook mijn uitlaatklep, lekker ‘doelloos’ rennen en aan alles of niets denken. Qua kleding ben ik alleen wel iets kieskeuriger haha. Hoe duur is die kleding bij de Lidl als ik het vragen mag? Want als het niet eens een seizoen overleeft is misschien een keer een goede set aanschaffen wel voordeliger? Ik kocht zelf in mijn eerste jaar ook kleding bij de outlet store hoor maar dit beviel niet. Na veel te hebben geprobeerd kwam ik uit bij SA wear en dat bevalt echt super. Zit comfortabel, goed isolerend en ook ademend. Het kost misschien meer dan bij de Lidl maar het gaat dan ook meerdere seizoenen mee 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *