Heerlijk haakwerk

Nu de avonden koud, guur en donker zijn, kreeg ik zin in een handwerkje. Ik handwerk al mijn hele leven, maar altijd bij vlagen. Ik heb een breiperiode gehad, een naaiperiode, toen weer een breiperiode en toen een wat langere naaiperiode. Maar elke keer stopte ik weer omdat ik toch te ongeduldig was, om echt goed te handwerken.

Gelukkig is er tegenwoordig Stitch ’n Bitch. Dat zijn feministische vrouwen die samen gaan handwerken in een café omdat ze het gezellig vinden of omdat ze hun vrouw zijn willen benadrukken. En die feministische vrouwen houden ook niet van gepriegel. Want in een boekje van Stitch ’n Bitch stonden alleen maar breiwerkjes in met naald 6 of hoger!

(Die 6 staat voor millimeter. Hoe hoger het cijfer, hoe dikker de naald. Hoe dikker de naald, hoe dikker de draad moet zijn. Hoe dikker de draad, hoe groter de steken die je maakt. Hoe groter de steken, hoe sneller je werkje af is. Hoe groter de steken, hoe lelijker vinden Echte Handwerksters. Dan is het geen Echt Handwerken meer. Echt Handwerken doe je bij voorkeur op naald 2 of nog lager.)

Ik kreeg er helemaal zin in, door dat boek. Ik ging haken. Want haken, beloofde het boek, is nog makkelijker dan breien. Na wat bladeren koos ik voor zo’n mutsje met gaatjes en een bloemetje erop voor J.. Zo’n Abba-achtig geval. Hartstikke hip en die haaksteken wist ik nog wel. Lossen, vasten, halve en dubbele stokjes: het kwam allemaal weer naar boven.

Vol goede moed ging ik gisteravond ervoor zitten. Haaknaald in de rechterhand in de pengreep, draad in de linkerhand, opzetlusje maken en aan de slag!

Na een uur wist ik weer waarom ik elke keer weer stop met handwerken. Die eerste rij lusjes ging nog wel. Toen moest ik in de lusjes steken. Bij elke steek ging ik eerst een keer of tien in de draad in plaats van in het lusje. Toen ik eindelijk een rondje had gemaakt, kwam ik erachter dat ik 26 steken had in plaats van de 24 die ik moest maken van het boek. Uitgehaald maar weer en nog een keer. En nog een keer. En nog een keer.

Na vijf pogingen leek het gelukt te zijn met dat vervloekte rondje. Daarna moesten er bloemblaadjes op dat rondje komen. Ik heb het echt volgens het boekje gedaan en goed geteld maar toch eindigde ik met elf blaadjes in plaats van de vier die ik moest hebben. Weer opnieuw begonnen. Omdat ik zo in de draad had zitten steken, begon die te splijten, zodat ik niet één maar twee draden had.

Aan het eind van de avond had ik pijn in mijn linkerwijsvinger omdat ik daar steeds met de haaknaald tegenaan had zitten duwen. En één verfomfaaid bloemetje met zes blaadjes. Dat niet roomwit was maar smoezelig omdat de draad zo vaak door mijn handen was gegaan.

Gelukkig verklaarde J. vanochtend dat ze ook heel blij was met één bloemetje en dat zo’n mutsje wat haar betreft niet per se nodig was.

Ik ben voorlopig weer genezen. Handwerken duurt veel te lang en je maakt steeds fouten en dan moet je het weer uithalen! Handwerken is een gepriegel! Handwerken is niet feministisch en helemaal niet rustgevend! Handwerken is frustrerend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *