De mooiste maand van het jaar

Het is weer december! De gezelligste tijd van het jaar volgens sommige mensen. Waarom ze dat vinden begreep ik nooit. ’s Ochtends is het te koud om uit je bed te komen, als je de gordijnen openschuift zie je de straatlantaarns nog branden en om 4 uur ’s middags begint het alweer donker te worden.

Het weer is ook niks. Of het is niet heel koud maar wel smerig nat. Of het is niet nat maar vies koud. Dan is er ook nog dat gedoe met de feestdagen en familie en opgefokte tafelgesprekken met onderhuidse verwijzingen naar oud zeer en te veel eten dat eigenlijk toch niet zo lekker is en dat gehang op de bank de hele dag.

Toch besloot ik het dit jaar eens anders te doen. Misschien zag ik het wel helemaal fout en is december echt de leukste maand van het jaar. Daarom nam ik me voor er echt werk van te maken. Ik ging mijn best doen het echte decembergevoel te krijgen.

Dat begon al in november. Uren zat ik in de schuur te knutselen aan ingewikkelde surprises. Watten met stroop, ingepakte hondendrollen, pakjes die ontploffen als je ze uitpakt: niets was mij te dol. Een gedicht van minstens 74 regels erbij waarin de ontvanger eens goed de waarheid werd gezegd en mijn Sinterklaasfeest was geslaagd. Tot zover had ik best wel een goed gevoel over de decembermaand.

Na Sinterklaas moet er een flinke periode worden overbrugd tot kerst. Even leek er weinig sfeervols te gebeuren, maar gelukkig heb ik kinderen op de basisschool en de school doet goed haar best om van december iets speciaals te maken. Er was de afgelopen dagen genoeg te doen voor mij: kerstversieringen ophangen, ’s ochtends kerstliedjes zingen en door de kinderen geknede kerstkoekjes van school ophalen, thuis in je eigen oven afbakken en ze weer naar school brengen. Vooral dat laatste gaf me een behoorlijk decembergevoel.

Dat gevoel werd nog versterkt door alle materiaal dat mee naar school moest om het pas echt gezellig te maken en dat ik eerst moest verzamelen. Lege jampotjes (wel schoongemaakt!), waxinelichtjes, crèpepapier in verschillende kleuren, droge worst (geen varkensvlees!) voor een voedselbankpakket en als hoogtepunt: basismateriaal voor een kerststukje. Afgelopen zondag ben ik stiekem met J. het plaatselijke bosje hier in geslopen met een snoeischaar. Terwijl J. om zich heen spiedde of er niemand aankwam, knipte ik zes dennentakken en acht klimoptakken. Daarna roofden we in tuinen in de buurt nog wat conifeertakken. Ik voelde zowaar een toenemend gevoel van decembergezelligheid in me opkomen.

Om dat gevoel vast te houden, heb ik me gestort op het zelf maken van kerstkaarten. Gisteren heb ik O. en J. een kerstmannenpak aan laten trekken en ze een witte baard van watten opgeplakt. Hun haren spoot ik vol spuitsneeuw gespoten en hun gezichten smeerde ik onder de make up.

Ik zette ze voor de kerstboom en duwde ze een klein hertje op schoot dat ik uit de kinderboerderij had gestolen. Op de achtergrond klonk kerstmuziek, ik verordonneerde dat ze ‘kerstachtig’ moesten kijken en ging klaar staan met mijn camera.

O. zei dat J. een stukje moest opschuiven want ze zat te krap, J. gaf O. daarop een stomp waarna O. J. in haar wang beet. J. trok de baard van O.’s gezicht waarbij een stuk huid meekwam, die prittstift was toch niet zo’n goed idee. O. begon te gillen en sloeg J. op haar neus. J. begon te gillen en tegelijkertijd uit haar neus te bloeden, O. keek boos voor zich uit en het hertje begon aan onze kunstkerstboom te eten en tegelijkertijd de kamer onder te schijten.

Na al mijn inspanningen van de afgelopen tijd kan ik zeggen dat ik het nu eindelijk begrijp. Het ware Decembergevoel heeft volledig bezit van mij genomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *