Bloembak

In de stad waar ik woon, wonen veel mensen die vinden dat de wereld beter moet. Mensen met idealen dus. Nu heb ik die eigenlijk ook wel. Weg met oorlog, enge ziektes en armoede en bij mooi weer gratis ijs bijvoorbeeld.

Maar daar houdt het eigenlijk op. Ik ben te lui om echt iets voor mijn idealen te doen.

Heel anders is dat voor veel van mijn stadgenoten. Die koppelen hun idealen aan actie. Geen acties zoals in de jaren tachtig, toen iedereen massaal de straat opging. Nee, dat is uit de mode. Moderne acties spelen zich af in de buurt. Eerst een betere buurt, dan een betere wereld, zo zal de gedachtegang wel ongeveer zijn.

Omdat in mijn stad zoveel mensen met idealen wonen, is er ook een gemeentebestuur met idealen. En dat vindt dat burgers de buurt zelf mogen verbeteren.

Er wordt hier dus regelmatig aangebeld door mensen die iets willen. Een lantaarnpaal in 19e eeuwse stijl. Of een bankje in de straat. En of jij je handtekening wilt zetten, want als ze er honderd hebben, voert de gemeente hun plan uit.

Eigenlijk vind ik het stom. Als je nou zo’n bankje of lantaarnpaal juist niet wil? Moet je dan handtekeningen ophalen om ze weer weg te krijgen?

Laatst kwam er iemand aan de deur die bloembakken wilde, zodat mensen niet meer midden op ons woonerf konden parkeren. Nu ben ik niet alleen lui, ik ben ook laf. Dus ik zette toch gewoon mijn handtekening. Misschien zei ik zelfs nog: ‘succes’.

De bloembakken kwamen er. Parkeren is bijna niet meer mogelijk. Maar de supermarkt is om de hoek, dus mensen parkeren toch. Dat er bloembakken staan, maakt niet uit. Ze zetten hun auto gewoon midden op de weg.

Gisteren moest ik met de auto ergens heen. Er stonden drie auto’s fout geparkeerd – ik stond uiteraard keurig in een parkeervak. Voorzichtig rijden, dacht ik, dan lukt het wel. Langzaam reed ik achteruit, mikte tussen foutgeparkeerde auto en bloembak. Ik keek links, ik keek rechts en ik gaf gas. Een heel klein beetje.

Eerst was er een hard krakend geluid, toen even niets en daarna een doffe knal. De auto is total loss. De bloembak staat nog fier overeind en ook de bloemen hebben het overleefd.

Eigen schuld. Dat krijg je er nou van als je niet voor je mening opkomt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *